از مهم‌ترین و درازدامن‌ترین مباحث در اسلام، بحث امامت است. امامت در میان مسلمانان جایگاه سترگی دارد تا جایی که بر اساس روایات فریقین عدم شناخت امام منجر به مرگ جاهلی می‌شود. امّا چگونگی شناخت امام همواره دغدغه‌ای برای اهل اسلام به شمار می‌رفته است. از جمله نشانه‌هایی که برای بازشناسی امام حق در تراث امامیه تبیین شده است، صاحب سلاح نبوی بودن است. از سوی دیگر، برخی از مدّعیان در پی آن بودند که خود را صاحب سلاح نبوی معرّفی کرده و از رهاورد آن، بتوانند ادّعای امامت خویش را ثابت کنند. این تحقیق به دنبال آن است تا با روش توصیفی-تحلیلی، سلاح‌های موروثی را گونه‌شناسی کرده و روش‌های اهل‌بیت را در نشانه‌یابی امام به وسیلهٔ آن متذکّر شود. بر پایهٔ این تحقیق، پیامبر‌اکرم سلاح‌های خویش از جمله شمشیرها، زره‌ها، پرچم‌ها، کلاه، کلاه‌خود، عمامه و چوب‌دستی را به امیر مؤمنان به‌عنوان جانشین خویش اهدا کردند. این ودایع به یک‌یک ائمه ارث رسید. ائمه نیز در مواضع گوناگونی با محوریّت این سلاح‌ها به نشانه‌یابی امام پرداختند. این روش‌ها عبارتند از روش‌های گفتاری مشتمل بر روش تبیینی و تشبیهی و روش‌های رفتاری مشتمل بر واگذاری سلاح و احتجاج به سلاح.