زمینه و هدف: اعتقاد به مهدویت تأثیرات عمیقی در حوزه انسان شناسی به ویژه در اندیشه انسان دارد. پژوهش حاضر به بررسی تأثیر این باور در سه حوزه هستی‌شناسی، خداشناسی و امام‌شناسی با تأکید بر دیدگاه‌های آیت‌الله جوادی آملی می‌پردازد.
روش پژوهش: داده‌های این پژوهش با مطالعه کتابخانه‌ای به دست آمده و سپس با روش تحلیل مضمون و از طریق کدگذاری در صدد تبیین و تحلیل تأثیر اعتقاد به مهدویت بر کمال‌گرایی انسان در حوزه بینشی در بیانات آیت الله جوادی آملی است.
یافته‌ها: یافته ها نشان می‌دهد که اندیشه مهدویت، علاوه بر آنکه به طور ضمنی، زیرساخت مفهوم کمال را تشکیل می‌دهد، به عنوان انسان کامل و در چارچوب امام‌شناسی، هم به‌طور مستقل و هم به‌ عنوان مکمل مباحث هستی‌شناسی و خداشناسی مورد توجه قرار می‌گیرد.
نتایج: اعتقاد به مهدویت برای هدف‌مندی و کمال نظام خلقت ضروری است و شکوفایی گوهر ملکوتی انسان را ممکن می‌سازد. همچنین، حوزه امام‌شناسی با تکمیل مباحث هستی‌شناسی و خداشناسی، تصویری روشن از کمال‌گرایی و مسیر دستیابی به آن را فراهم می آورد. این پژوهش قادر است در فضای فکری و فرهنگی معاصر، درکی معنادار از مهدویت و کمال‌گرایی را در ساحت بینشی ارائه دهد.